अवधूत चिंतन श्री गुरुदेव दत्त
नमस्कार.
माझं नाव लक्ष्मीकांत तात्यासाहेब पांडे.
मुळचे आम्ही उमरखेडचे.
पण वडिलांच्या नोकरीमुळे आम्ही नांदेडला स्थायिक झालो.
माझे वडील पोलीस खात्यात होते — कर्तव्यनिष्ठ, शिस्तप्रिय… पण त्याचबरोबर अत्यंत भक्तिमय स्वभावाचे.
आम्ही एकूण पाच भावंडं.
घरात साधेपणा होता… शिस्त होती… आणि एक गोष्ट कायम होती — गुरुभक्ती.
लहानपणापासूनच वडिलांना गुरूंबद्दल विलक्षण आकर्षण होतं.
ते सतत भागवताचे पाठ, गुरुचरित्राचं पारायण, तसेच नवनाथांसारखी पारायणे शक्य तितक्या नियमितपणे करत असत.
नोकरी कितीही व्यस्त असो…
ड्युटी कितीही कठीण असो…
पण त्यांच्या आयुष्यातील एक भाग नेहमी भगवंतासाठी राखून ठेवलेला होता.
घरात दत्तनाम आणि स्वामी समर्थांचं नाव अक्षरशः अखंड घुमत असे.
“अवधूत चिंतन श्री गुरुदेव दत्त…”
“अक्कलकोट स्वामी समर्थ महाराज की जय…”
त्या नामाच्या वातावरणात आम्ही वाढलो.
काळ पुढे गेला.
मी नोकरीसाठी पुण्यात आलो.
किर्लोस्कर न्यूमॅटिक्समध्ये अनेक वर्ष सेवा केली आणि तिथूनच निवृत्त झालो.
मला दोन मुलं आहेत.
दोघेही स्वतंत्र, कर्तृत्ववान, स्वतःच्या आयुष्यात स्थिरस्थावर.
त्यांना पाहून मला समाधान आहे —
महाराजांनी संसाराची जबाबदारी सुरळीत पार पाडायला मदत केली.
हा अनुभव माझा आणि माझ्या पत्नी सौ. मीना पांडे यांचा आहे.
🌄 २०१७ – भक्तीचा नवा टप्पा
२०१७ साली मी निवृत्त झालो.
आता वेळ होता… आणि मनात आर्तता होती.
दत्त महाराजांच्या कृपेने मला दत्त परिक्रमा करण्याचा योग आला.
पण मनात एकच इच्छा खोलवर रुतून बसली होती —
गिरनार.
गुरुचरित्र वाचताना मी वारंवार प्रार्थना करत होतो:
“महाराज… तुमचं अक्षय निवास पाहायचं आहे. मला गिरनारला बोलवा.”
📅 १२ फेब्रुवारी २०२० – बोलावणं
एके दिवशी मित्रमंडळींसोबत बसलो असताना धनंजय सहज म्हणाला,
“मी गिरनारला जाणार आहे.”
कसलाही विचार न करता माझ्या तोंडून शब्द बाहेर पडले —
“मी पण येतो.”
१५ दिवसांनी त्याचा फोन आला:
“पांडे, आपण शनिवारी निघतोय. तुझं तिकीट काढलं आहे.”
तेव्हा मला जाणवलं —
ही माझी योजना नाही… ही बोलावणी आहे.
शनिवारी पुण्यावरून गुजरात रोड ट्रान्सपोर्टची लक्झरी बस.
रविवारी दुपारी जुनागड.
३ वाजता गिरनार पायथ्याशी आश्रमात रूम घेतली. थोडा आराम.
रात्री ८ वाजता मारुतीरायांना नतमस्तक होऊन चढाईला सुरुवात.
आम्ही ६ जण होतो.
रात्र शांत…
पायऱ्या अनंत…
आणि ओठांवर एकच मंत्र —
“अवधूत चिंतन श्री गुरुदेव दत्त…”
🟠 भगव्या वस्त्रातील व्यक्ती
अंबाजी दर्शनानंतर एक भगवी वस्त्र धारण केलेली व्यक्ती आमच्यासोबत चालू लागली.
तो म्हणाला, “मी संपूर्ण भारत भ्रमण करून आलो आहे.”
आम्ही शिखर विचारलं.
त्याने दाखवलं.
आणि आमच्यासोबत चालू लागला.
२.३० च्या सुमारास आम्ही कमानीजवळ पोहोचलो.
आणि अचानक…
तो नव्हता.
कुठे गेला?
कसा गेला?
कोणालाच कळलं नाही.
🐕 पांढरं कुत्रं
आम्ही ५ वाजेपर्यंत थांबलो.
गुरुचरित्र १४ व १८ अध्याय वाचू लागलो.
थंडीमुळे शेकोटी पेटवली.
तेवढ्यात एक गोजिरवाणं पांढरं कुत्रं शांतपणे आमच्याजवळ येऊन बसलं.
पहाटे ५ वाजेपर्यंत.
आम्ही वर निघालो…
तेही अदृश्य झालं.
🔥 कमंडलू तीर्थ – धुनी
खाली उतरून कमंडलू तीर्थाजवळ गेलो.
तीनदा म्हटलं —
“अवधूत चिंतन श्री गुरुदेव दत्त…”
आणि धुनी आपोआप प्रज्वलित झाली.
त्या क्षणी अंगावर रोमांच उभे राहिले.
कोणताही त्रास न होता सोमनाथ दर्शन घेऊन पुण्याला परतलो.
🌄 २०२२ – दुसरं बोलावणं
पुन्हा गिरनारचा योग.
यावेळी कुटुंबासहित.
रात्री ११.३० वाजता चढाई सुरू.
मी मनोमन प्रार्थना करत होतो:
“महाराज… तुम्ही सर्व दिलंत.
मुलं स्थिरस्थावर झाली.
मला काही नको.
मी फार पुण्यवान नाही… पात्रता नाही…
फक्त दर्शन द्या.”
🌟 तेजस्वी वृद्ध
साधारण २.३०–३ वाजता…
७०–७५ वर्षांचे एक वृद्ध…
अंगावर फक्त लंगोट…
स्वामी समर्थांसारखी कांती…
अतिशय वेगाने आमच्यापुढून गेले.
माझी पत्नी म्हणाली,
“पाहा त्यांचं तेज!”
थोड्या वेळात…
शिखरावर ते माझ्यासमोर उभे.
अस्खलित मराठीत बोलले.
मी म्हणालो,
“महाराज, कृपादृष्टी असू द्या.”
ते हसून म्हणाले —
“आहे ना.”
मी चरणी नतमस्तक झालो.
२–३ मिनिटं संवाद झाला.
आणि ते खाली उतरून गेले.
नंतर लक्षात आलं —
ते स्वामीच होते.
मला दर्शन देऊन गेले.
🙏 शेवट
आज मी खात्रीने सांगू शकतो —
गिरनार हा डोंगर नाही.
तो श्रद्धेची परीक्षा आहे.
भक्ती खरी असेल…
आर्तता खरी असेल…
तर महाराज भेटतात.
कधी भगव्या वस्त्रांत…
कधी पांढऱ्या श्वानाच्या रूपात…
कधी तेजस्वी वृद्ध बनून…
पण भेटतात.
अवधूत चिंतन श्री गुरुदेव दत्त… 🙏
विडियो पहा : https://www.youtube.com/channel/UCHEWseepSAoByvPjpdsQPsw/join